اما تو بخند تا من برات بمیرم.

در پی آن نگاه های بلند،

حسرتی ماند و

              آه های بلند ...

رويش عشق سر آغاز کتاب من و توست،

گوش کن اين صدای دل يک بلبل مست در تمنای گلی است که به او می گويد:

تا ابد لحظه به لحظه دل من با همه مستی و شيدايی و عشق تقديم تو باد.

آنکس که درد عشق بداند

اشکی بر اين سخن بفشاند:

اين سان

که ذره های دل بيقرار من

سر در کمند عشق تو

جان در هوای توست،

شايد محال نيست

که بعد از هزار سال

روزی غبار ما را

آشفته پوی باد

در دوردست دشتی از ديده ها نهان

بر برگ ارغوانی

پيچيده با خزان

يا پای جويباری

چون اشک ما روان

پهلوی يکديگر بنشاند

ما را به يکديگر برساند!

 من غم را در سکوت، سکوت را در شب، شب را در بستر و بستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم

 من بهار را به خاطر شکوفه هایش، زندگی را به خاطر زیبایی اش و زیبایی اش را به خاطر تو دوست دارم

من دنیا را به خاطر خدایش، خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم

عشق قشنگم

امین دوست داشتنی ام

بدون که همیشه دوستت دارم گلم

  تولدت مبارک عزیزم

صدایت در گوشم زمزمه می شود و نگاهت در ذهنم مجسم می شود

ولی من تو را می خواهم نه خیالت را!

فردا اگر از راه نمی آمد

من تا ابد کنار تو می ماندم

من تا ابد ترانه عشقم را

در آفتاب عشق تو می خواندم